Nieoswojony śmiech

"Dzikie historie", mrożą krew w żyłach, niepokoją, ale i po prostu rejestrują konsekwencje tego jak drobne wydarzenie może urosnąć do rozmiarów kończącej pewien etap zmiany w życiu człowieka. 

20-minutowe etiudy pokazują ogromną skalę intensywności ludzkich emocji. U szczytu budzą niepokój. Na poziomie faktu pobudzają widza do śmiechu kontekstem  - obscenicznością, desperackim, ale i groteskowym zapamiętaniem w zemście, sprowokowanej od dawna skumulowanymi emocjami, wydobytymi jakimś błahym gestem, pozornie niewiele znaczącym słowem.

Zastanawiający jest śmiech widza patrzącego na dwóch mężczyzn bez opamiętania okładających się, nieuchronnie zmierzających do śmiertelnego finału. Dlaczego śmiech? Czy to śmiech lękowy, samoobronny, terapeutyczny, śmiech z żartu, powstałego przez wyjęcie z całej sekwencji zdarzeń kilku scen, które same w sobie mogą śmieszyć, ale w szerszej perspektywie są jedynie objawem toczącej ciało i umysł poważnej cywilizacyjnej „choroby”?To jej sześć ofiar chciał zilustrować filmowy pomysłodawca. 

Polecam „Dzikie historie”: to dobre zaskakujące kino, niepokojące tak jak potrafił to czynić Almodovar - wchodząc w głąb jednostki, wyrwać z wnętrza to co najistotniejsze i bez zahamowań pokazać to widzowi.

Cud-owne “Wszystko o mojej matce”

Mam zdjęcie w komputerze. Przedstawia mojego ojca w wieku 7-8 lat wraz z braćmi i siostrą oraz ich dziadkiem Michałem, pozujących przed domem na wsi. Niekiedy pokazuje je i pytam oglądających, który chłopczyk jest moim ojcem. Wszyscy wskazują na postać wujka Piotra, albo wujka Janka. Jakby postać mojego ojca oddarto od pozostałej części zdjęcia. - J.M.

“Wszystkim kobietom, które grają i mężczyznom, którzy grają kobiety” - Pedro Almodovar “Wszystko o mojej matce”

Nie zniósłbym tego wszystkiego. Skąd tyle nadziei, siły i szaleństwa? Powtarzanie schematów, uzależnienie w cierpieniu. I gra będąca, przez długi czas, sposobem na przetrwanie.
Mam wrażenie, że w tym filmie nie ma ojców, a ci którzy się pojawiają są “plagą”. Wielki smutek! Ale i nadzieja, na sam koniec, bowiem kiedy już wiele osób odchodzi to zdarzają się cuda (organizm chłopczyka zarażony przez matkę wirusem HIV zwalcza go). Podobnie jak w późniejszym filmie “Porozmawiaj z nią”, gdzie schemat trudnej miłości powtarza się. Tym razem, zainicjowany przypadkiem, kończy się optymistycznie - lecz tu należy pamiętać o wadze męskiej przyjaźni. Dla widza warunkiem odczytania pozytywnego przesłania filmu jest umiejętność odnajdywania skryptów, a następnie obalenie tego pomysłu interpretacyjnego przekonaniem, że cuda się zdarzają. Ważna prawda o matkach!